Bu site benim (Damla Doğan Altınören) hamilelik ve bebek bakımı ile ilgili kişisel tecrübelerimi not ettiğim siteydi. Doktor değilim, herhangi bir sağlık kuruluşu ile bir ilgim ve yakınlığım yok. Yakın zamanda ablam Evren Aydoğan da siteye yazılar yazmaya başladı. Evren'in yazıları kategorisinden takip edebilirsiniz. Kendisi gazetecidir.

Bu sitede okuduğunuz önerileri uygulamak veya uygulamamak tamamen keyfinize kalmış. Okuduklarınızı uygulayarak alacağınız risklerden kendiniz sorumlusunuz. Bu sitede gördüğünüz hiçbir öneriyi doktorunuza danışmadan uygulamayın. Diğer sitelerde yazanları da danışmadan uygulamayın.Ablam doğum yaptıktan sonra hem kadın doğum, hem de çocuk doktorlarının önerileri hakkında ne kadar farklılıklar olduğunu daha net bir şekilde görmüş oldum. Benim doktorumun ak dediğine, sizinki kara diyor olabilir.

Kadın doğum ve çocuk bakımında tıbbi bilgiler ve ürünler çok hızlı değişiyor. Okuduklarınızın bu ve başka sitelerde yazanların güncel olup olmadığına, hangi tarihlerde hazırlandıklarına özellikle dikkat edin.

Doktorlarımla ilgili verdiğim referanslar da tamamen benim hafızam ve anlayışımla sınırlıdır. Verdiğim hiçbir referans (doktor, hastane, eş-dost, kitap, vs.) verdiğim bilgilerden sorumlu değildir.

Sitede yazılanları link verilmeden, kaynak gösterilmeden kullanılması ve fotoğrafların herhangi bir amaçla kopyalanması veya kullanılması yasaktır. Kopyalayıp yapıştırma yapmayın, zaten türkçe kaynakların yarısından çoğu birbirinden kopyalanmış. Web sitesi hazırlamak istiyorsanız zahmet edip bir-iki bişey de siz yazın.

I was pregnant for 38 weeks and two days. We were quite impatient following my doctor's opinion at 36 week's check-up that I could give birth to Ilgaz any day. I went to bed early with the hope to deliver at that night. I woke up with a strong kick(I had plenty of them all day) and than the expected contraction came at 01:30. I got up in order to see if it is going with movement, it was consistent. I tried to sleep, but another one followed. My husband noticed and he woke up. We started noting the frequency and length of contractions with excitement. They were 10-15 minutes apart. We did not want to disturb my doctor too soon. We spent some time putting a few things into the suitcase. It was 3 o'clock and they were 5 minutes apart when we called him. He allowed me for a quick shower. I took my shower. We went to the hospital without hurrying, it was past 03:30.

Do not imagine any rush or moaning. Time passed very quickly with the help of humors and preparations with my husband.  We were cheerful to know that the delivery  was beginning. Despite my doctors' predictions for a quick birth, I wasn't thinking those contractions were hard enough to push the baby. I was thinking that we had a long way through the delivery. Our mothers were staying with us. How come, we could hardly woke them up that night, and left home before they got excited (we convinced them before not to come with us).

They attached the NST(non-stress test) at the hospital to my belly. Everything was proceeding pretty cool until emergency gynecologist visited me. He said, "oh, 6 cm dilation", and than I was packed to the delivery service. Enema, serum, epidural. Contractions became almost continuous and painful in the meantime. Dilation was 8 cm when my doctor arrived. And I found myself at delivery room even before epidural had fully relieved my pains. My doctor put my baby onto my belly at 05:55. I was so surprised that I even could not get emotional.

A nurse told me that she hasn't seen a birth like mine since 10 years at that hospital. We stayed at hospital for 2 nights. I wondered how many vaginal births was happened during that time. The answer was NONE.

Only vaginal birth was mine, at fully loaded American Hospital (Nisantasi, Istanbul).

There are many reasons for the increase in the number of C-sections. With the help of development in medical sciences, cesarean sections are much more comfortable. Less risks are taken and many vaginal started births end as c-sections comparing with past. With the help of better diagnostics many cases are decided as c-sections from the beginning. Maybe some doctors lead mothers to c-sections for their-own comfort. And there is a great number of mothers, who decide for c-sections with free-will.

A lot of people asked me "how will you do your delivery?". How could I know? I answered as vaginal if everything goes OK. Some asked me if I am crazy, some congratulated me for my decision.

I am not eligible to put advantages and disadvantages of two types of delivery. Vaginal births(when recommended by doctor) was supported in the pregnancy training program of hospital. Our doctor Alper Mumcu, has also supported us with our decision. What I will emphasize is my happiness after delivery. As all my friends say (with births long, short, painful, pain-less), being able deliver is the most beautiful thing in life a women can experience. If I try to explain, I felt full of love (my husband), thankful (to my doctor and his team), and the most remarkable, successful. And this feeling of success gives you a great confidence for the beginning of sleeplessness, tiredness and hormonal changes season. If your husband is allowed to the delivery room, you have the chance to experience this as a family.

You can say that, "it is easy for you to say, your delivery was easy". It was not possible for me to know that it would be easy, if I didn't give it a try. I have at least 3 friends (take into account how few vaginal births) who had very easy deliveries. Try to find a fully equipped hospital to be able to continue with C-section if anything goes wrong. Get an epidural if you worry for pain (get one even if you don't). Trust nature, trust your doctor and husband. Do not reject the miracle of nature from the beginning. Try your chance!

türkçesi

Ilgaz karnımda 38 hafta 2 günlükken, doktorumun 36. haftada verdiği her an doğurabilirsin gazı ile sabırsız bir bekleme içine girmiştik. Beklemekten ve ağırlıktan duramaz hale geldiğim bir pazartesi, bu gece doğururum ümidi ile, hiç yatmadığım bir saatte (22 civarı) yattım. Gece saat 01:32'de sıkı bir tekmeyle uyandım (bütün gün bunlardan epeyce yemiştim), hemen arkasından beklenen sancı. Kalkayım hareket edeyim geçiyor mu dedim, yok geçmiyor. Geri yattım, uyuyamadan bir tane daha. Eşim durumu farkedip uyandı ve heyecanla sancıları not etmeye başladık. İlk başta 10-15 dk aralıklarla geliyordu. Hemen doktoru aramayalım dedik gece yarısı, aman emin olalım, hastane çantasına bir-iki bişey daha koyalım... Saat 3 gibi 5-6 dakika sıklığa ulaşınca doktorumu aradık. Hastaneye git makineye bağlasınlar dedi. Duş alabilir miyim dedim, e al hadi çabucak dedi. Duşumu aldım, sakin sakin hastaneye gittik, saat 03:30'u geçmişti.

Gözünüzün önünde koşuşturmalar, inlemeler belirmesin. Eşimle kakara-kukara, hazırlıklar, zaman çabucak geçti. Süreç başladığı için keyifliydik. Doktorum "sen sancıların başlayınca 4-5 saatte doğurursun bir terslik olmazsa, bir nedenle sezaryen olmak zorunda kalırsan çok yazık olur" demişti. Eşime dedimki, bu sancılar hayatta bu bebeği çıkartamaz. Alper(doktorum) yanıldı, bizim yolumuz uzun. Ne hikmetse, her gece diken üstünde uyuyan annelerimizi, o gece güçlükle uyandırabildik, onlar daha uykuyu ayıkıp da telaşa kapılamadan evden çıktık (hastaneye ikimiz gitmemiz konusunda önceden anlaşmıştık).

Hastanede NST cihazı (Fetal monitör, Ekokardiograf) bağlandı. Nöbetçi doktor muayene edene kadar durum gayet sakin ilerliyordu. Nöbetçi doktorun muayene sonrası "ooo, 6 cm olmuş" yorumu sonrasında kendimi birden servise paketlenmiş buldum. Bundan sonra her şey jet hızında ilerledi. Lavman, serum, epidural. Bu arada sancılar da sürekli ve dayanılmaz tabir edilen bir hal almıştı artık. Doktorum hastaneye ulaşıp muayene ettiğinde açıklık 8 cm olmuştu bile. Sanırım yarım saat kadar sonra da, daha epidural etkisini gösteremeden kendimi doğumhanede buldum. Saat 05:55'te, doktorum "al bebeğini" dedi ve Ilgaz karnımın üzerinde kıpraşıyordu. Şaşkınlıktan duygulanıp ağlamaya bile halim olmadı.

Hemşire hanım, 10 yıldır bu hastanedeyim böyle doğum görmedim dedi. Hastanede iki gece yattık. Çıkarken merak ettim, acaba kaç normal doğum vardı kaldığımız sürece. Kaç mı? Hiç! Acaba böyle doğum görmemiş olmasında ne kadar etkiliydi bu durum?

Tüm odaları dolu Amerikan hastanesinde 2 gün boyunca tek normal doğum benimki idi.

Sezeryan doğumların bu kadar artmasında etkenler neler olabilir? Tıpta imkanların artması ile sezaryen çok daha konforlu. Eskiden alınan birçok risk alınmayıp normal başlayan doğumlar sezeryanle bitiyor. Düzenli takip ve ultrason ile normal doğumda sorun çıkacak birçok doğum kararı önceden sezeryan olarak verilebiliyor. Belki bazı doktorlar kendi kolayı için anneyi yönlendiriyor. Bir de annelerin özgür iradeleri ile aldığı sezaryen kararları var.

Hamileliğim süresince en çok sorulan soru "nasıl doğum yapacaksın" oldu. Ben nereden bileyim nasıl yapacağımı. "Doktorum bir sorun görmezse normal olacak" dedim. Ne kadar ikna ediciydim bilemiyorum. "Canına mı susadın" diyen de oldu, kararımdan dolayı tebrik eden de.

Normal doğumun avantaj dezavantajlarını tıbbi açıdan aktarmak üstüme vazife değil. Amerikan hastanesinin doğum öncesi eğitim programında normal doğum açık bir şekilde teşvik edilmekteydi. Doktorumuz Alper Mumcu da hamile kaldığımı öğrenir öğrenmez belirttiğim normal doğum isteğimi başından sonuna destekledi. Benim asıl değinmek istediğim doğurmanın insana hissettirdiği mutluluk. Kısa ya da uzun, epiduralli epiduralsiz, normal doğum yapan tüm arkadaşlarımın da belirttiği gibi, doğurmak, fırsatı olan her kadının yaşaması gereken bir şey. Bu mutluluğu tarif etmeye çalışırsam, kendimi şans, sevgi(eşim), minnet(başta doktorum ve diğer hastane personeli) ve en etkilisi başarı dolu hissettim. Tamamen doğa ve doktorun ilerlettiği bir olayın, anneye böylesine bir iş becermiş hissettirmesi muhteşem. Doğum sonrasındaki hormon karışıklığı, uykusuzluk ve yorgunluk dönemi için çok iyi bir başlangıç özgüveni sağlıyor. Hele de eşinizin bu doğuma katılma fırsatı varsa, işte o zaman bunu bir aile olarak yaşıyorsunuz.

Senin için söylemesi kolay, 4.5 saatte doğurmuşsun diyebilirsiniz. Ama eğer peşinen sezaryen kararı almış olsaydım, bu kadar kolay doğurabileceğimi hiçbir zaman bilemeyecektim. Yakın çevremde benim gibi kolayca doğuran en az 3 arkadaşım var (normal doğum azlığını da göz önünde bulundurun). Mümkünse tam teşekküllü, terslikte sezaryenle devam imkanı tanıyan bir hastane seçin. Acıdan endişe ediyorsanız epidural yaptırın (etmiyorsanız da yaptırın). İnsanlığın varoluşundan beri insan yavrularının bu şekilde doğduğunu unutmayın. Doğaya, doktorunuza ve eşinize güvenin. Doktorunuzun vermesi gereken kararı siz kendi başınıza vermeyin. Nedensiz yere doğanın mucizesini yaşama fırsatını tepmeyin, şansınızı deneyin!

in english

Yazıya Ek (25 Ekim 2008): Neyseki basından birileri sonunda sezaryenlerin abartılı biçimde arttığını farketti ve bunu haber yapmaya başladı. Ablamın sezaryenden sonraki sıkıntılarını gördükten sonra, daha da şiddetle savunuyorum ki, tıbbi gereklilik olmadıkça sezeryan olmayın. Normal doğumda doğum öncesinin sıkıntılı olduğu doğru, ama bu evrede bebek bakma gibi bir zorunluluğunuz yok. Kendinize gelmek için yemek yemelisiniz. Yemek yiyebilmek için gaz çıkarmak zorundasınız. Bunun için kalkıp dolaşmanız lazım. Bir elde serum, diğer elde sonda, karında bandaj, ağrılar (gitgide azalarak günlerce sürecek). Bir karın ameliyatında ne oluyorsa hepsi işte. Beşikte tarafınızdan emzirilmeyi bekleyen bebeğiniz var. Acemi anne olarak hangi pozisyon rahat geliyorsa o şekilde emzirmek dururken, hangi pozisyonda en az ağrı duyuyorsanız o pozisyonu tercih etmek zorunda kalıyorsunuz. Amacım sezaryen olmak zorunda olanların moralini bozmak değil, yalnızca bazı doktorlar tarafından normal doğumun zorlukları en ince detayına anlatılırken, sezaryen sonrası sıkıntılarının biraz yüzeysel geçildiği kanısındayım. Hurriyet'te Nilüfer Kas'ın yazısına bir göz atın. Bir de çeşitli sohbetlerde epizyotominin anne adaylarını normal doğumdan soğuttuğunu farkettim, her ne kadar bana yapılmadıysa da (açılması zorunlu değil, ihtiyaç halinde yapılıyor), doktor kontrolünde açılıp geri dikilen bir minik kesinin, karın bölgesinde 5 kat yapılan bir kesiye yeğ olması gerektiğini düşünüyorum.